Er is iets magisch aan stilte. Een rust die verder gaat dan de afwezigheid van geluid, die dieper raakt, voorbij ons dagelijkse bestaan.
In dit najaar verbleef ik een week in de stilte, op een prachtige plek in Italië. Samen met 40 anderen. Mijn nieuwsgierige ik wilde weten en voelen wat er zou ontstaan. Nooit eerder was het zo stil en kalm in mij. Of misschien kan ik het mij gewoon niet meer herinneren, hoe dat ooit eerder voelde. Wat ik wél weet, is dat de stilte me terugbracht naar mijn lichaam, uit mijn hoofd en in mijn hart. Een gevoel van diepe rust én intens levensgeluk!
Aanwezig zijn: stevig op eigen benen
In die stilte herontdekte ik hoe het voelt om écht aanwezig te zijn. Niet alleen met je gedachten, maar met je hele wezen, in je lijf. Het gevoel van stevig op je eigen benen staan, geeft een ongekende kracht. En als je hoofd kalm is, ontstaat er een heldere ruimte. Een plek van weten, van vertrouwen, die niet overschaduwd wordt door ruis of twijfel.
Universele liefde
Er gebeurt iets bijzonders als je op die plek bent. Je komt rechtstreeks in contact met iets dat groter is dan jezelf. Universele liefde en verbinding. Met jezelf en, zelfs zonder woorden, met de mensen om je heen. Hoe weinig er eigenlijk nodig is om elkaar te begrijpen, aan te voelen, omdat we op een diepere laag allemaal hetzelfde zijn. Dit zo bewust hebben ervaren is mijn medicijn tegen een diep gevoel van eenzaamheid dat mij soms bekruipt.
Levenskracht: het volle leven
Wat me misschien nog wel het meest verraste, was hoe de stilte me bracht naar een plek van puur geluk en intens genot. Het gebeurde niet meteen; het kostte me een paar dagen waarin ik eerst mijn eigen gedachten en gewoontes onder ogen moest zien. Dat vertrouwde stemmetje in mijn hoofd, die eindeloze herhaling van patronen, er was geen ontkomen aan in de stilte. Maar toen ik er vrede mee had gesloten, en er zelfs om kon lachen, werd alles glashelder. Ik zag wat ik écht nodig heb, waar mijn hart naar verlangt, wat me vreugde brengt. En het mooiste van alles? Alles is al beschikbaar. Mijn levensenergie begon weer vrijuit te stromen.
En toen… kwam ik thuis.
Thuis in de hectiek
Thuis, waar het leven druk en vol is. Een gezin, mijn werk, sociale activiteiten, afspraken die de agenda vullen. Ik heb mijn dagelijkse yogaroutine, een ankerpunt in de ochtend, en reflecteer regelmatig op mezelf en de situaties waarin ik terechtkom. Ik maak bewuste keuzes in mijn agenda. En toch heb ik de afgelopen weken ervaren dat het een uitdaging blijft om die kalmte, helderheid, liefde en lichtheid vast te houden. De wereld draait in een enorm tempo door, systemen trekken aan je, vaak meer dan je je bewust bent.
Integreren is steeds weer terugkeren
Nu ik zo duidelijk ervaren heb hoe het kan zijn, is er geen weg meer terug. Ik wil dit gevoel veel vaker en meer. Dit is mijn motivatie om eerder bij te sturen, aan de bel te trekken en andere keuzes te maken. Alert te blijven wanneer ik ‘afdwaal’. Voor mij ligt het antwoord in minder focussen op doelen en meer op de reis zelf. Elke kleine stap waarderen, genieten van het proces in plaats van het resultaat. En bovenal: lief zijn voor mezelf. Ik hoef niets meer te bewijzen. Ik mag zijn zoals ik ben.
Pam
‘Quiet Quiet Quiet
My heart love Quiet
It rests deeply in the nourishing embrace of silence
Love goes there, in that empty space
In the effortless embrace
That includes all
And excludes none
The true embrace is
Silence’
Lisa Schumacher
